REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA

Jedno najmniejsze opakowanie leku refundowanego?

Czy można wydać pacjentowi jedno najmniejsze opakowanie leku refundowanego w przypadku, gdy ilość leku w tym opakowaniu przekracza czas dawkowania powyżej 120 dni terapii?

Jedno najmniejsze opakowanie leku refundowanego? (fot. shutterstock.com)Jedno najmniejsze opakowanie leku refundowanego, gdy przekroczono 120-dniowy okres terapii? (fot. shutterstock)

Czy można wydać pacjentowi jedno najmniejsze opakowanie leku refundowanego w przypadku, gdy ilość leku w tym opakowaniu przekracza czas dawkowania powyżej 120 dni terapii?

Czy można wydać pacjentowi jedno najmniejsze opakowanie leku refundowanego w przypadku, gdy ilość tabletek w tym opakowaniu przekracza ilość wyliczoną z podanego czasu stosowania (np. 1 op po 30 tabl. dawkowanie 1×1 przez 10 dni)?

Odp:

Jedno najmniejsze opakowanie z wykazu leków refundowanych (gdy przepisano lek z refundacją) lub 1 najmniejsze opakowanie dostępne w obrocie (gdy przepisano lek pełnopłatny), jeśli lek nie podlega dzieleniu, zawsze można wydać – oczywiście pod warunkiem, że recepta spełnia wymogi formalne. Nawet, jeśli wg podanego dawkowania opakowanie to zawiera większą ilość niż przeznaczoną do 120-dniowego okresu stosowania.

Wynika to z brzmienia art. 96a ust. 7a Ustawy z dnia 6 września 2001 roku Prawo Farmaceutyczne

7a. W przypadku realizacji recepty elektronicznej:
1) po upływie 30 dni od daty jej wystawienia albo naniesionej na recepcie daty realizacji „od dnia”, recepta jest realizowana z wyłączeniem dni stosowania, które już upłynęły, licząc je od daty wystawienia recepty albo naniesionej na recepcie daty realizacji „od dnia”,
2) pacjent od dnia realizacji recepty może otrzymać maksymalnie ilość produktu leczniczego, środka spożywczego specjalnego przeznaczenia żywieniowego lub wyrobu medycznego niezbędną pacjentowi do 120-dniowego okresu stosowania wyliczonego na podstawie określonego na recepcie sposobu dawkowania
– przy czym w przypadku produktu leczniczego, środka spożywczego specjalnego przeznaczenia żywieniowego lub wyrobu medycznego, wydawanego w opakowaniach, których wielkość uniemożliwia wydanie go w ilości niezbędnej do stosowania przez wyliczony okres, dopuszcza się wydanie go w ilości przekraczającej tę ilość, jednak nie więcej niż o jedno najmniejsze opakowanie. 

Z uwagi braku doprecyzowania, którego „najmniejszego opakowania” dotyczy przepis (zarejestrowanego, refundowanego czy dostępnego w obrocie), należy dokonać interpretacji tego sformułowania. Zgodnie z zasadami egzegezy prawniczej, w przypadku niejednoznaczności przepisu powinno się uwzględnić oprócz dosłownego brzmienia przepisu również jego kontekst (w tym również „współgranie” z innymi aktami prawnymi dotyczącymi tego samego lub podobnego zagadnienia), cel, w jakim przepis został wprowadzony oraz ewentualnie inne aspekty.
Ograniczenie się do najbardziej dosłownego znaczenia słowa „najmniejsze”, czyli najmniejszego zarejestrowanego opakowania, nie miałoby sensu logicznego, gdyż naruszyłoby to ustawowe i, przede wszystkim, konstytucyjne prawo pacjenta do refundowanej opieki zdrowotnej, bo w wielu przypadkach uniemożliwiałaby zakup leku refundowanego, a czasem wręcz w ogóle uniemożliwiałaby zakup leku nawet pełnopłatnie.
Taka interpretacja stoi też w sprzeczności z aktem wykonawczym do Ustawy Prawo Farmaceutyczne, czyli Rozporządzeniem Ministra Zdrowia w sprawie recept, które konsekwentnie odnosi się do najmniejszych opakowań w wykazie leków refundowanych, gdy przepisano lek refundowany i do najmniejszych opakowań dostępnych w obrocie w przypadku przepisania leku pełnopłatnego.

Jeśli lek podlega dzieleniu, należy postąpić zgodnie z przepisami Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 12 października 2018 roku w sprawie zapotrzebowań i wydawania z apteki produktów leczniczych, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego i wyrobów medycznych, a konkretnie §5 ust. 3-6:

3. Dopuszcza się dzielenie opakowań następujących produktów leczniczych:
1) antybiotyki do stosowania wewnętrznego,
2) w postaci przeznaczonej do podawania pozajelitowego,
3) w postaci do podawania wziewnego,
4) posiadających kategorię dostępności „Rpw”,
5) zawierających substancje psychotropowe z grup III-P i IV-P lub środki odurzające z grupy II-N, określone w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii
– jeżeli nie przyczyni się to do zmiany gwarantowanej przez producenta jakości produktu leczniczego, a każde wydane opakowanie bezpośrednie jest oznakowane datą ważności i numerem serii, w opakowaniu własnym apteki, do którego dołącza się ulotkę lub jej kopię.

4. Osoba wydająca produkt leczniczy dzieli zawartość opakowania do ilości maksymalnie zbliżonej, ale nie większej niż jest określona na recepcie.

5. Dzieleniu, o którym mowa w ust. 3, nie podlega opakowanie bezpośrednie.

6. Jeżeli określona na zapotrzebowaniu lub recepcie ilość produktu leczniczego, środka spożywczego specjalnego przeznaczenia żywieniowego lub wyrobu medycznego jest mniejsza niż ilość znajdująca się w najmniejszym dopuszczonym do obrotu opakowaniu bezpośrednim, wydaje się jedno takie opakowanie. 

W przypadku leku, który podlega dzieleniu, zgodnie z ust. 6, najmniejsza możliwa do wydania ilość to najmniejsze opakowanie bezpośrednie (blister, ampułka, wstrzykiwacz, inhalator, itp.) – nawet jeśli na recepcie przepisano mniejszą ilość lub wynika ona ze sposobu dawkowania.

Możliwość wydania 1 op. po 30 tabl przy dawkowaniu 1×1 przez 30 dni z kolei reguluje §8 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 23 grudnia 2020 roku w sprawie recept:

3. Jeżeli z liczby, wielkości opakowań, liczby jednostek dawkowania i sposobu dawkowania podanego na recepcie wynikają różne ilości produktu leczniczego, środka spożywczego specjalnego przeznaczenia żywieniowego lub wyrobu medycznego, osoba wydająca wydaje największą z nich jako ilość przepisaną przez osobę wystawiającą receptę.

mgr farm. Marcin Bajerowski

Może Cię zainteresować